Mari

Eit dikt av Rolf Sagen

2011-11-26T13:20:00.001+01:00

Snøen snør
Havet flør
Blodet blør
Alle dør

Og dette visste vi frå før

Ein del av andre sine liv

2011-11-05T12:04:00.000+01:00

Denne laurdagsmorgononen starta tidleg, og me hadde betre tid enn på lenge. Og me veit kva det tyder!

Det tyder dekka frukostbord, speilegg med chili & estragon og ikkje minst: Radiodokumentaren på P2 klokka 10.03. Dagens dokumentar heiter Epilog for herr Bodin, med undertittel et forsøk på å forstå en psykopat. Det er ein sterk, men fin start på dagen. Ei ung jente som fekk livet sprengt i fillebitar då ho var born, og som no snakkar med andre psykopaten har påverka liva til. Ho nærmer seg borna og dei tidlegare kjærastane til psykopaten på ein open og ærleg måte, forsiktig og spørjande. Fordi ho treng å forstå.

Det er ein fin dokumentar. Den trenger seg ikkje på som store ord eller brutale bilete på ei avisframside, men er sår og sterk. Tårene renn, eg er jo so sart, eg klarer ikkje la vere. Då dokumentaren er slutt og nyhenda byrjer, utspelar følgande samtale seg rundt bordet:

- Me burde stå opp før 10 kvar laurdag.

- Så me kan høyra radiodokumentaren?

- Ja!

- Så du kan grin litt?

Fjellbekkstemme

2011-09-08T09:09:00.001+02:00

Me starta dagen med skrapelodd, ein kopp kaffi, skjeva med intaliensk salat, kokt skinka. Og radio, alltid radio innstilt på P2. Det er den beste radiokanalen, det er den ålmenne oppfatninga rundt dette kjøkenbordet her.

Men i dag fekk eg litt nok av å til stadig høyra spekulasjonane på kor han der Gaddafi, Khadafi, Glaffi har gøymd seg. Morgonsola på skrått inn! Som får kornåkrane, det som er att av dei velåmerka til å skina som gull! Nei, eg orka ikkje meir av radioen då. Nei, då vil eg heller høyra på musikk på spotify, inspirert av eit gamalt morgonblad.

Eg vil høyra Slinkombas! Eg vil høyra musikk som veksler mellom det utagerende og det einstøingaktige, melankolsk og fjollete om hverandre, med Kirsten Bråten Bergs fjellbekkstemme som en skimrende sølvtråd mellom låtene.

Slinkombas – Gamle Gunleik, Slåttestev Frå Tovdal

Wayback

2011-08-26T10:17:00.004+02:00

Ei spinkel jente med kort skjørt og høge hælar virrar passerer meg for tredje eller fjerde gong. Ho ser seg rundt, snur seg ein runde og stoppar til slutt ein forbispaserande vaktmester og spør etter bygg 6b.

Eg sit ute i gangen, ein gut set seg i sofaen ved sida av meg, og han møter blikket mitt når eg prøver å snikkikke på han for å vurdere alder og påkledning og soleis stje han i bås. Han har hettejakke, svart, og t-skjorte med kvit skrift. Eg får ikkje til å sjå kva det står, men det er mest truleg noko artig eller ironisk eller ein finurleg observasjon. No sjekkar han kvitteringa frå Tapir, bokhandelen, og dreg ei bok opp frå den fulle handleposen sin. Det er Dybvig & Dybvig, pensum i examen philosophicum på NTNU.

Eg er på Dragvoll, den delen av NTNU som husar humaniora og samfunnsvitskaplege fag. Det var her eg gjekk då eg sjølv var ny student i byen: optimistisk, blid og med ei kjensle av at noko stort var i vente og heile livet låg foran. Då var eg tøff og kul, eg hadde masse hårspray og svart augesminke, eg gjekk på konsertar og på nachspiel og hadde generelt trua.

Det hadde vore fint å vist fram nokre bilete frå den tida, men sjølv om eg var teknologisk nok til å ha ein blogg, so hadde eg ikkje digitalt kamera. Alle bileta eg tok var med eingongskamera, og uansett fins det ikkje slike bilete som eg vil ha. Meg i forelesningssalane. Den einaste med handa oppe i fonetikk-forelesninga, truleg med eit nonchalant uttrykk, eit forsøk på å sjå tøff og likegyldig ut slik at det berre skulle vere KULT og ikkje SMISKANDE å ha svaret på det læraren spør om. Med kaffi på sito, saman med nokon eg nett hadde møtt og eigentleg ikkje kjende. Eller frå den gongen Endre og eg døgna, sat i datasalen "Grava" for å skriva oppgåve i Ex.phil Modul 2.

Er det riktig at 20-åra er dei lukkelegaste i livet? Det trur eg faktisk so gjerne. Det er i alle fall ganske deilig å sitje her på Dragvoll og mimre tilbake dei opne tidene då framtida låg foran og skogane song bak. Fy søren, det var tider det!

Den einaste som plystrar medan han går gjennom gangane er ein fyr med blodgjevar-t-skjorte og arbeidsbukse. Han har ein verktøykasse i den eine handa, og feiebrett og kost i den andre.

Seier det noko om lukke-nivået?

App til folket?

2011-08-23T13:36:00.003+02:00

Eg har ikkje ipod eller ipad eller tripod.

Men eg har mac.

Sidan to veker sidan har eg faktisk NY mac, nemleg ein tynn og lekker MacBook Air.

Og den har AppStore, so no er eg i gong med dingsar som skal gjere livet lettare, og so langt har eg skaffa meg desse to, som begge to FAKTISK bidreg til å strukturere og lar meg Få Ting Gjort:

Awareness, som lagar ein dingelyd når eg har heldt på ein time på dataen (og som då oppmodar meg om å ta 5 minutt pause før den nullstiller teljinga), og

Pomodoro, som med tankegong etter the Pomodoro Technique gjer meg 25 minutt til å jobba effektivt med ei vald oppgåve før eg får 5 minutt til å ta pause. Og ja, den tikkar høgt.

August

2011-08-16T14:30:00.001+02:00

Det regner igjen, og sjølv om det eigentleg er keisamt at det regner, og sjølv om det fører til overstadige elver og flaum som får meg til å lura på om han der crazy radiopastoren hadde eit poeng med vårens profetiar, so må eg innrømma at eg (på eit ordentleg personleg, mikronivå) likar det, fordi det luktar
SO
GODT.

2011-08-06T13:13:00.002+02:00

Nattbading, fyllesykling, Blæst.

Fin fredag.

Tung tids tale

2011-07-24T16:15:00.000+02:00

TUNG TIDS TALE
Det heiter ikkje: eg – no lenger.
Heretter heiter det: vi.
Eig du lykka så er ho ikkje lenger
berre di.
Alt det som bror din kan ta imot
av lykka di, må du gi.

Alt du kan løfte av børa til bror din,
må du ta på deg.
Det er mange ikring deg som frys,
ver du eit bål, strål varme ifrå deg!

Hender finn hender, herd stør herd,
barm slår varmt imot barm.
Det hjelper da litt, nokre få forfrosne,
at du er varm!

Haldis Moren Vesaas

Grand Canyon i Hjartet

2011-07-23T10:58:00.005+02:00

Når Anakin Skywalker gjer etter for sinnet og angsten, når han lar det ytste mørket og den største ondskap sleppe laus - då drar han til jedi-tempelet og drep, massakrerer borna. The younglings.

Då eg såg det, på film, opna det seg eit botnlaust krater inni meg, fordi eg evner å leve meg inn i ting, og fordi det var ei so uendeleg forferdeleg og vond handling.

Men det er ikkje film i dag.

So krateret stenger seg ikkje når neste scene er noko fint og godt, noko som kjemper for dei gode kreftene. Krateret blir til eit grand canyon i hjartet, ei revne, eit sår som ikkje gror når alt går godt til slutt slik filmkjenslene er det. For korleis kan det gå godt til slutt?

Det er ikkje tenkt ondskap, det er ikkje produsert og fostra av fantasti. Det er som leopoldseplet i ei Nesbø bok, eit streif av noko ekte i ei fiktiv ramme. Og det ekte gjer so vondt.

Tankane våre, medkjensla vår som eit heilt folk går til dei som var der, Oslo, Utøya.

Til dei som har fått svar om familie og vener.

Til dei som venter på svar.

Men venner!

‎Mist ikke troen på mennesket. Mennesket er som et hav. Selv om noen få dråper er skitne, blir ikke havet skittent ~ Mahatma Gandhi

Ta vare på kvarandre!

2011-07-22T19:21:00.004+02:00

Oslo, Oslo!

Eg har aldri vore so takknemleg for facebook og statusoppdateringar som i dag. For kvar som skriv eg er trygg, eller eg er i god behald blir eg litt lettare. For kvar usikre bit informasjon, særleg om Utøya (UNGDOMMAR!) blir eg tyngre og tyngre, meir og meir skremt.

Medkjensla mi går ut mot dei som ikkje får dei gode beskjedane.

Nasjonalismen og dei spissformulerte kommnetarane om innvandringskontroll gjer meg kvalm og redd, men følgande status frå facebook er ei spire av noko eg trur på:

Sammen bestemmer vi konsekvensene av ugjerningene. Ikke la hatet vinne.

Det er alltid tid for å ta vare på kvarandre, og no meir enn i går, og nokon gongar er det ekstra riktig med eit dikt:

Det heiter ikkje: eg - no lenger.
Heretter heiter det: vi.
Eig du lykka så er ho ikkje lenger
berre di:
Alt det som bror din kan ta imot
av lykka di, må di gi.

Alt du kan løfte av børa til bror din,
må du ta på deg.
Det er mange ikring deg som frys,
ver du eit bål, strål varme frå deg!

Hender finn hender, herd stør herd,
barm slår varmt imot barm.
Det hjelper da litt, nokre få forfrosne,
at du er varm!

Halldis Moren Vesaas

Botanisk Mysterium

2011-07-21T01:12:00.002+02:00

Me var i Myrane.

Der fann me denne mystiske, vakre og velduftande blomen.

Er det nokon som veit kva den heiter? Eit heilt familieselskap var fullstendig blanke, ingen hadde sett den før. Både georgine og lilje er foreslått, og det botaniske mysteriet er blitt sommarens store nøtt.

Kva er den? Og kjem han til å overleve flyttinga til tante sin hage?

2011-06-28T10:02:00.000+02:00

Deb 16. august 2003 skreiv eg dette i bloggen min:

Ein kan stadig læra nytt om foreldra sine. Far min, til dømes, fortalde meg i dag at han har hatt ei Goethe-omsetjing på trykk i Vinduet.

No hadde eg gløymd det att, og blei glad for å sjå det. Ein kan visst stadig og stadig stadigare læra noko nytt om foreldra sine!

Sommar

2011-06-26T21:25:00.002+02:00

Fryd og Forventning

2011-06-13T22:26:00.005+02:00

Sommar - og tid for flotte ord på F:
Fri, Ferie, Fint vær, Familie, og for å dra ein billig ein på utanlandsk: Friends.

I hagen til mamma og pappa, der er det Flora, Fryd og Forventning som regjerer!

Fryd:

Og forventning:

Figgjo Forever

2011-05-14T19:15:00.005+02:00

Ein impuls kom farande over internettet og fekk meg til å bildegoogla Turi-design frå Figgjo Flint. Kvar gong eg finn noko frå Figgjo (eller konkurrenten Stavanger Flint for den del) blir eg so øm om hjartet! Eg likar so godt dei festlege blomstrande, fantasifulle, tidvis romantiske, tidvis naive og veldig nostalgiske motiva.

Sjølv har eg 7 asjettar og eit serveringsfat i serien Sicilia, og eit frukostservise i ymse delar frå den vidunderlege serien Lotte. Der har eg og 6 eggeglas, som nr. 2 frå høgre på den nedste linja på biletet. Eg har fått serviset frå Besto, og det er favoritten min. Eg kan nok aldri finna eit servise eg likar so godt som det.

Biletet har eg stole frå ein fin og veldig rosa blogg, her.

Fredag i hagen

2011-05-13T18:37:00.004+02:00

Det er fredag, det er sommarleg, og systra mi bur i eit hus med ein overgrodd hage. Det er eit fint lite hus og ein stor, nydeleg hage. Dei som bur der er visst ikkje so opptekne av at dei har den, medan eg på mi side blir meir og meir sikker på at eg ynskjer meg ein hage for kvart minutt eg tilbringer der.

I fjor plukka eg bringebær til syltetøy i hagen, i år har eg so langt berre tatt nesleskot til brenneneslesuppa. Snart skal eg ta for meg av grøda enno meir, medan eg rister gamalmodig på hovudet over ungdomen som ikkje forstår kva verdiar dei har nett utom døra si. Men før innhausting er det dugnad. Dugnadsgjengen bestod av meg, og det var heilt på eige initiativ at eg gjekk i gang. Noko må ein jo gjera med denne vårlege rastløysa post-eksamen!

Fyrst skrapa eg fram desse flotte hellene under tjukke lag av mose og gras. Eg tok knekken på nokre spede tre og medan eg var i gong.

Ein fin liten gravmyrt stikk hovudet fram mellom nytt og gamalt gras.

Nydeleg, gul Marianøkleblom i mengder.

Skjønne Ruteliljer bøyer hovudet blygt.

Sidan eg har tatt på meg denne dugnaden heilt frivillig tok eg ut løn i rabarbraslang.

Tipp-topp: sommarkropp og rondanetopp

2011-05-09T14:56:00.004+02:00

Eg har jo allereie skaffa meg love, sweet love (HELDIGE MEG!), men eg har ikkje akkurat den lekre, smekre, ja beint fram drop dead gourgeous figuren til Jane Russel. So no har eg skaffa meg ein treningsbuddy og ein god vane: starta veka med trening i halv ti-tida kvar einaste måndag.
So no er det vel ikkje lenge til eg blir like heit som Jane? I alle fall skal det bli kjekkare og lettare å gå på toppturar i Rondane i juli.

Klatrefisk

2011-05-03T11:16:00.003+02:00

Våre kreative kapasitetar er ein rikedom, seier Ken Robinson, og TED-foredraget eg sette på for å føla at eg framleis er i eksamenslesingsflow medan eg åt lunsj viste seg å vera noko av det mest inspirerande i heile dag.

Robinsons snakkar om skule, om vaksne og om framtida, men det føles like relevant for den føreståande pedagogikk-eksamenen eg har på torsdag som mykje av det andre eg har lese.

Ken Robinson bruker nokre slåande bilete, blant anna når han samanliknar med klimamedvit og seier at me må finna ein ny "menneskleg økologi":
Our education system has mined our minds, in the way we have strip-mined the earth: for particular commodity. And for the future, it won`t serve us.

Og eg synes han har mange viktige poeng, for eg er einig - på same tid som eg oppdager at eg sjølv også verdset den typen intelligens som i bunn og grunn fører til at heile utdanningssystemet vårt er laga for å utdanna universitetsprofessorar.

Og likevel blir eg inspirert og litt stolt, for eg ser at barnehagen både kan og får til å vera noko anna. Skulen kan lære mykje av barnehagen, og trur nok at Robinson ville vore einig med meg.
Ein god barnehage kan nemleg vere ein stad som får til akkurat det Robinson etterlyser: eit pedagogisk tilbod som legg vekt på heile mennesket, der alle styrker eller "kapasitetar" blir sett etter og styrka. Barnehagen er heldig som framleis har tid til det, og det er med ei viss uro eg tenker på skuletilnærminga med læringsmål og forventa resultat som det stadig blir snakka om eller grøssa over for tida. Heldigvis er det enno ikkje sånn, og HEILE barnet har moglegheita til å falda seg ut.

Men det kjem ikkje av seg sjølv! Det krevst framleis vakne og dyktige folk som er i stand til å finna desse styrkene og kapasitetane, og som ikkje minst veit korleis dei kan støtta borna til å utvikla seg enno meir. Heldigvis fins det mange av dei i barnehagen, og eg gler meg til å bli ein av dei sjølv.

Eg må berre ha pedagogikkeksamen fyrst.

inspirert

2011-04-06T16:20:00.003+02:00

Ein kamerat på facebook posta ei lenke til eit fantastisk fotoprosjekt. Eg fortset den gode trenden min med å ikkje peika på noko viktig i verda gjennom å gjera noko sjølv, men visa til kva andre gjer. Fantastisk biletserie, bra tankar bak.

Kamp mot modale hjelpeverb

2011-04-05T19:24:00.005+02:00

Nokre gongar blir livet ein kamp mot modale hjelpeverb. Ein skulle, burde, kunne ha gjort mindre av det eine, meir av det andre. Alltid noko konstruktivt ein ikkje gjer, og det er stort sett relatert til skulearbeid. DESSUTAN er det for mørkt i leiligheita, for lite dagslys, og alt for mykje oppvask som er keisam ta. Og hybelkaniner. Heilt generelt - sjå førre innlegg.

Då er det berre å gjere det einaste fornuftige: Setja seg på bussen til svigermor på Melhus. Her er det store vindauge med kveldssol som lagar gjenskin i skjermen nett no faktisk. Me et middag, lagar kaffi og set oss i sofaen. Svigermor strikkar ein nett liten kjole til sitt fyrste barnebarn (som ikkje har noko med meg å gjera) og eg heklar dei små blomane som skal syast på kanten.

Og so ser me Dagsnytt 18.

I 2010 vart det seld 70 000 000 magasin av ymse slag i dette landet. Det er heilt vilt tal! Agnes Ravatn pleier ikkje å lesa so mange av dei, men i ein serie i Dag og Tid (som har 7000 abonenntar, ein av dei er meg) har ho gått systematisk gjennom dei og vurdert dei, sjanger for sjanger. No er det blitt bok av tekstane: Folkelesnad. Eg vil ha ho. Boka altså, ikkje Agnes.
Måten ho og ho der vekeblad-dama som og var me i programmet snakkar om KVINNEBLADA gjer meg glad og stolt for at eg ikkje pleier å lese dei sjølv. Noko-kan-alltid-bli-betre-ved-din-person-saker er kanskje det siste eg treng, her i kampen mot dei modale hjelpeverba. Kunne eg sminka meg meir? Klart. Burde eg det? Nei, og i staden for å kjenna etter på den vesle stemma som lurer på om eg hadde vore ei betre kvinne om eg var litt meir interessert i korleis eg skulle legga augeskuggen i årets motefarge lavendel, so vel eg å lesa meir Agnes Ravatn. Det er nok meir gjevande i lengda.

Og so kjem Tristram Stuart, årets vinnar av Sofiprisen, pris for miljø og bærekraft som vart starta av Jostein Gaarder då han følte at han hadde tent meir på Sofies verden enn han hadde lyst til å bruka sjølv. Tristram Stuart er utdanna filolog i følge Jostein Gaarder, og han smiler lurt medan programleiaren introduserer han på norsk. Og so byrjer han å snakka om at det blir kasta for mykje mat. Og han bruker modale hjelpeverb, dei strengaste av dei faktisk, men eg blir ikkje stressa likevel. Me burde ikkje kasta so mykje mat! Me kan faktisk ikkje fortsetja sånn, og det er både store og små grunnar til det - dei største er økonomiske og bærekraftige. Her er ei lita lenke samling om den kjekke og vittige prisvinnaren med den store, gode saka.

Det går so sakte å tenka sjølv, skriva sjølv, og det er so avslappande og oppløftande å sjå at andre gjer det (tenker, skriv - handlar!), og at dei fokuserer på noko som er bra. Tilbakelent i sofaen, med kaffikoppen og hekletøyet, lar eg meg begeistre og inspirere av to unge, pene menneske med agenda og humor.
Åh, eg elskar det.

Odd Nordstoga

2011-03-30T15:04:00.001+02:00

Eg budde i eit kollektiv i eit litt forsinka liv. Og no hadde eg og ho,
Som hadde lagt ein arbeidsdag, tappert sett i gang med fag.
Trur eg var på side to. Då kapitulerte eg og sa til ho:

Altfor mange lause ting, altfor myrke krokar, altfor mykje
skummelt rot, altfor store flokar, altfor store rom, altfor mange ord,
altfor mange gode råd gjev altfor mykje å tenke på.

Kor er den beste teori for ei lukke og litt fri?
Kva er pensum for å få raustlause menn til å få ro?
Ikkje boka eg les no. Ikkje den eg las i går, og faga eg må ta
opp att til neste år.

Altfor mange lause ting…

No er eg over tredve år, ikkje akkurat i min ungdoms vår
Men eg er like dum som då eg hadde guterom. Jau då, eg er då
intelligent (Litt over snittet trur eg omtrent). Gjev meg misjonen,
livsmisjonen, eg skal greie den.

Men det er altfor mange lause ting, altfor myrke krokar, altfor mykje
skummelt rot, altfor store flokar, altfor store rom, altfor mange ord,
altfor mange gode råd gjev altfor mykje å tenke på.

Verdsleg glede, jordisk gods

2011-03-19T15:22:00.002+01:00

Uglelampe frå Etter min morfar, bruktbutikkparadiset rett over gata for oss, har fått ny heim. Heime hjå meg!

2011-03-12T14:23:00.002+01:00

Det er ikkje berre-berre, reint moralsk sett, at eg må vedgå dette: Men eg lika "The best little whorehouse in Texas" ganske godt. Eg fniste, og koste meg, men den vesle stemma i bakhovudet kunne ikkje vere stille. Eg snakkar om vere med i amnesty-stemma, skru av lyset på badet-stemma, kjøp økologisk, gå i demonstrasjonstog, ta bussen, bli vegetarianar-stemma. Kort sagt, stemma som veit kva som er riktig og ordentleg, Kants kategoriske imperativ-stemma.

Og stemma spør: Går det an å lika ein film som handlar om eit nedleggingstrua horehus og korleis bygdefolket og sheriffen kjempar mot ein fanatisk tv-prest slik at dei skal få dyssa ned saka og får fortsetja å ha horehuset sitt? Er det lov å synast at horene er tøffe og kule (og reine, blir det påpeikt på eit tidspunkt), og tru på at dei er ordentlege jenter som berre har tatt eit valg? For det er jo "just lots of good will and maybe one small thrill, and nothing dirty going on"?

Eg innrømmer det - eg lar meg fenga av det som minnar om ville vestens saloon-estetikk - det noko med antrekka til Dolly Parton får meg aller mest til å tenka på sjefen for sparkepikene i Lucky Luke. Åh, eg lot meg fenga av dei som liten og, kanskje hadde eg lett ikledd meg noko slikt hvis eg fekk sjansen?

Biletet fann eg då eg googla "saloon girls lucky luke", og det kom frå ein bloggpost om " 10 halloween costumes I hate", og forfattaren kommenterer biletet slik:
Girl's "Saloon Girl" Costume. (Wait, isn't that the same thing as a hooker?)

Og jo, det er jo det. Og eg synes ikkje det er greit å kle små jenter opp på den måten.
For på den andre sida av ressurssterke vaksne som tøyser med estetikken til saloon-jentene, eller dei sterke jentene som VIL det, som VEL det, som bruker mennene like mykje som mennene bruker dei - der er er det mørkt og hardt og jævlig.
Der er Lilja 4-ever. Der er det pengemangel, desperasjon og den siste utvegen. Eller for å fortsetja i Dolly Parton-land: Mora som må gjere hore av dotter si for å skaffe pengar til familien.

Visst er det festleg og fargerikt på Chicken Ranch. Men eg klarar ikkje synes det er greit. Prostitusjon er ikkje greit.

Alanis

2011-03-10T13:06:00.003+01:00

you took me for a joke
you took me for a child
you took a long, hard look on my ass
and then played golf for a while.

your shake is like a fish
you pat me on the head
you took me out to wine dine sixty-nine me
but did`nt hear a damn word I said.

Det var vel neppe sånne problemer eg strevde med på ungdomsskulen. Eg sleit heller ikkje nemneverdig med katolsk skuld eller utru drittkjærastar, og mange av songane forstod eg ikkje heilt kva handla om ein gong.

Men gode, gamle Jagged Little Pill står framleis sterkt. Eg syng med so høgt eg kan, prøver å gjere sånn med stemma mi som Alanis gjer for å likna so mykje som mogleg (det likner ikkje noko særleg). Alanis, you have already won me over!

spotify:album:5IBveTW3rs7a02i5jmWXV1

Lukke på boks

2011-03-09T14:30:00.004+01:00

Er det ein trussel?

2011-03-02T08:00:00.000+01:00

ønskeliste

2011-02-28T03:38:00.002+01:00

Siste utgåve av Morgenbladet trykte bilete frå ei bok eg ynskjer meg.

Og ein oppdagelsesferie eg kunne tenka meg.

noko til å føla seg betre av

2011-02-28T00:45:00.001+01:00

2011-02-18T10:15:00.002+01:00

Eg tok meg sjølv i å sei dette på telefonen:

"...so derfor vil eg ha mykje større fleksibilitet med tanke på eit eventuelt sosialt samvær!"

Kusina i den andre enden lo. "Det høyres ut som du er godt inne i rapportskrivinga, ja!"

Og so eg då, som er so begeistra for klarspråk. Eg må vel gå ein runde til gjennom rapporten min, og rydda opp i tøysespråk!

2011-01-13T22:27:00.002+01:00

På den eine sida er det ein prinsippsak, ein enkelt lagnad som vert ståande som symbol for mange.

På den andre sida er det ei fantastisk jente med stort mot som kan verta sendt ut av landet kortid som helst. Maria.

Det er rart å vere heime og drikke te med tente stearinlys og skulearbeid, når Maria er varetektsfengsla. Det går nesten ikkje an å tenke på anna.

Ingen nyttårsforsett

2011-01-12T21:29:00.003+01:00

Godt nytt år, gamle blogg! Eg feirer det nye året med ny arbeidslyst som likevel lar seg rokka ved av internetten. Og eg legg ut eit bilete som ikkje er av meg, for jula har ikkje satt så inngåande spor på kroppen min - men det er eit kult bilete frå eit kult prosjekt. Eg blei glad av bileta! Ikkje alle, men eg blei glad.

Eg sit ved kjøkenbordet og drikk te. Dersom eg var glamourbibliotekaren ville eg nok lagt ut bilete av stearinlys eller tekopp. Men eg er ikkje glamourbibliotekaren, og ikkje er eg like flink til å blogga som henne heller - og då snakkar eg om både kvalitet og kvantitet.

Eg har ikkje noko nyttårsforsett i år. Eg skal berre fortsetja å vera flink og snill. Eg skal gjera det eg må, og forhåpentlegvis mykje av det eg har lyst til og.
Det får halda.

På tide?

2010-10-24T13:46:00.003+02:00

NO! tenkte eg. NO SKAL EG GÅ I BODEN OG FINNA FRAM VINTERJAKKENE!
Og so gjekk eg i boden for å finna dei fram.
Og so såg den sånn ut:

Då kunne det vere det same med heile greia, so eg gjekk inn og endra på bloggen i staden. Farvel, raude farge frå 2001!

2010-10-01T13:09:00.002+02:00

Kjenner at det er sånt kribleri som sprer seg i frå magen når eg tenker på kva eg skal i dag. Eg skal på premiere på den Knutsen og Ludvigsen-baserte musikalen som har premiere i Storsalen i dag. Og eg skal på opningssseremonie til Studentersamfundet i Trondhjem sin 100-årsdag. Og fyrst: Eg skal pynta meg og dra på mottaking der eg kanskje tilogmed får helsa på kronprinsen!

Eg kunne skrive ein heil festtale om Samfundet og alt det har tydd for meg sidan dei tunge dørene klappa igjen bak meg fyrste gong, august 2002. Og ikkje minst sidan eg fekk mitt fyrste kvite medlemskort, UKA 2003. Men eg har ikkje tid til det, eg er for opptatt med å skrive jubileumsbok-kapittel. Ta i mot telefonar frå frusterte pangar som er redd for å ikkje kome seg på bankett. Lure på kva eg skal gå med i dag....

Og med å kjenne på den gode kjensla. Til lukke med dagen, Samfundet!
Dirrefølse i 100 år, måtte det dirre i 100 til!

2010-09-21T22:22:00.002+02:00

Forkjøla på sofaen innser eg at eg har byrja å ynskje meg ting til jul.

Te frå Harneys, faktisk eit av dei beste minna frå Slovakia.
Mamma Mia, lykkepillefilmen, filmen som fekk meg gjennom eksamen.

Og so ferdige garnpakkar som Pickles lagar i stand, so det berre er å setje i gong!

2010-09-01T23:04:00.000+02:00

Sylvia Plath!

Da Constantin spurte om jeg ville være med opp i leiligheten hans og høre på noen balalaika-plater, smilte jeg for meg selv. Mor hadde alltid sagt at jeg ikke under noen omstendigheter måtte bli med en mann til en ungkarsleilighet etter en kveld ute, det kunne bety bare en ting.
"jeg er veldig glad i balalaika-musikk," sa jeg.

2010-08-20T17:55:00.004+02:00

"Vi må lære oss å skru av, når det er programmer som ikke interesserer oss". Sitatet har gått på radio fleire gongar idag, når NRK Fjernsynet har 50-årsjubileum. Det var Gerhardsen, SJØLVASTE GERHARDSEN, som sa det. Eg lurer på om han hadde so rett då, som han har i dag? I alle fall for nokon eg kjenner, som til dømes bror min og meg sjølv. Og sikkert fleire til.

I kveld skal eg ikkje skru av, i alle fall ikkje jubileumssendinga "Med lisens til å glede". Faktisk trur eg at eg skal sjå alt på tv i kveld, og la pstereofestivalen som eg ikkje har billett til gå sin eigen, duskregna gang på hi sida av elva.

19:40Norge rundt
20:05Ønske-Fleksnes: Penger er alt
20:40Pionertida i NRK Fjernsynet
21:40Med lisens til å glede
22:40Ønske-detektimen: Columbo
23:15Kveldsnytt
23:30Ønske-detektimen: Columbo

Gratulera med dagen, NRK, eg elskar deg! La sendinga byrja!

2010-08-14T12:40:00.002+02:00

Eg vil ikkje dra herfrå! Sa eg.
Du vil jo aldri dra frå nokon stad. Sa han.

So tenkte eg litt på det.
So fann eg ut at han har rett.
Eg vil dra, men ikkje dra frå.

2010-05-25T12:34:00.002+02:00

Thirteen i Dr. House er arveleg disponert for Huntingtons disease, her i Noreg også kjend som "Setesdalsrykkja". Ei rykkja høyres nesten ut som noko kjekt, men det er det ikkje. Det er ikkje so artig det heller. Thirteen er redd, og vil helst ikkje få vita om ho er sjuk før ho blir det for alvor. House, den kødden, byter ut den koffeinfrie kaffien hennar med ein koffeinhaldig for å skremme henne, for å få henne til å fortelja kva løyndomen hennar er, for ho er privat av seg, medan House er besett på å vite.

Eg høyrer på det fantasiske radioprogrammet Verdt å vite på p2 medan eg koker kikerter. Dei snakkar ikkje om House og Thirteen, dei snakkar om Huntingtons. Dei snakkar med ein nevrolog, og med ei som har skrive bok om å leve med sjukdommen. Sjukdommen går laus på både kropp og sinn, ein skjelv på ein måte som har blitt sagt at liknar på dans. Og so endrar ein personlegdom.

Det er ikkje noko Huntingtons i familien min. Men Parkinsons. Eg er ikkje redd, men eg tenker på det.

2010-05-12T13:22:00.003+02:00

Når eg har brukt dataen:
Fuckyouverymuch
Postsecret
Pickles
Smittenkitchen
Foodgawker
Colormekatie

Når han har brukt dataen:
DN
NRK
Aftenposten
Dagbladet

2010-05-11T22:53:00.002+02:00

Eg er heime att! Eg har ikkje tenkt å legga ned slovakiamari heilt enno, for det er mykje meir eg ikkje har skrive om frå dei innhaldsrike siste månanadane. Men nett no: Mat som latar som det er annan mat. I love internet.

2010-05-03T22:06:00.004+02:00

Eg bles gradvis liv i også denne bloggen.
Og det gjer eg med ei litt flau historie frå eige liv,
framført i kortfatta Aggi-stil.

I kveld, når eg høyrde på Detektivbyrån gjekk det opp eit lys for meg.
For den superfine songen
"kärlekens alla färjor"

handlar jo slett ikkje om ferjer!

(Eg skulder på deg, Edvard Hoem, for at du forvirra meg.)

2010-01-17T19:08:00.002+01:00

No har eg reist til Slovakia for 4 mnd utveksling. I høvet kan du finna meg HER.

2010-01-03T17:30:00.004+01:00

"Hvis du hadde vore rik, ville du kjøpt diamantsmykker til meg då?" Spørsmålet kom openberrt overraskande på han. Han såg opp frå kaffikoppen og morgonavisa og berre såg på meg. "Hvis du hadde visst at eg ynskja meg det veldig?"

Eg veit ikkje kvifor eg spør sjølv heller. Det var bilete av nokre diamantsmykke i bladet eg las. Gamle smykke, kongelege diamantar. Smykke som er mykje meir verd og mykje flottare enn små diamantspon i moderne "allianseringar". Det er ikkje det at eg ynskjer meg diamantar. Det er heller ikkje fordi eg vil testa kor mykje han elskar meg. Eller jo, kanskje det er difor eg spør. Fordi diamantar er symbolet på til dømes evig kjærleik, men sidan ingen av oss har råd til dei, og eg faktisk ikkje ynskjer meg diamantsmykke må spørsmålet bli retorisk.

Eg hadde altså ikkje tenkt det ut på førehand. Og det er heller ikkje er eit spørsmål det er viktig for meg å få svar på. Likevel glepp spørsmålet ut over frukostbordet, som ein slags test, eit slags mål for kjærleiken. "Hvis du hadde vore rik, ville du kjøpt diamantsmykker til meg då?"

Men han går ikkje på, for han er eit betre menneske enn meg. "Hvis eg hadde vore heilt sikker på at den var rettferdig." er svaret hans, for han hugsar på den dimensjonen av diamantane eg hadde gløymd. At diamantindustrien er grusom. At dei blanke steinane er blod-diamantar. "Forresten veit eg ikkje om eg ville ha kjøpt rettferdige diamantar heller" fortset han, "for det blir på ein måte å støtta industrien det og."

So eg finn dataen og les om diamantar og gull. På Etiskforbruk.no finn eg ein interessant artikkel om smykker, diamantar og gull. Med eitt er eg glad for at eg ikkje er so oppteken av verdi og ekteheit på det eg pynter meg med, og eg blir stolt over at dei smykka eg har som er ekte faktisk er arvegods. Og ikkje minst: eg kan fortelja han med kaffikoppen at han kjem til å sleppa billegare unna når han blir rik: for eg vil berre ha perler. Naturperler, som til og med har ein gunstig effekt på miljøet.

Og til slutt innser eg at eg skal ha eit nyttårsforsett likavel: At eg som forbrukar skal konsentrera meg bittelitt meir, blant anna ved hjelp av etiskforbruk.no

2009-12-23T22:33:00.002+01:00

From all of me, to all of you....

2009-12-22T19:52:00.003+01:00

I akebakken i dag fekk eg eit knall kompliment frå ein 4-åring. Eg var vikar i barnehagen, og var stasjonert ved TREET og GJERDET i enden av akebakken. Betre å treffa beina mine enn ein av dei når ein kjem i full fart på rompeakebrett.

UNNA VEI HER KOMMER JEI ropte alle ungane og sette utfor utan å sjå seg for, so delar av jobben min var å ropa til ungar som gjekk i løypo at dei måtte flytta seg, og ropa til ungane som skulle renna at dei måtte venta.

Og so kom firaåringen. Mari! Sa han te meg. Du e so veldig flink te å ropa! Det såg ut som han verkeleg meinte det. Du e flink til alt, du!

Då blei eg skikkeleg glad. Eg trur eg går på rett utdanning.

2009-12-14T13:59:00.001+01:00

Sjå her no, ingen postar på lenge og so to på ein dag! Eg kom på noko i stad, nemleg.
Noko av det kjekkaste med blada eg las då eg var yngre var flausene. Den eine flaue situasjonen etter den andre, som alle førte til at ein ynskte seg ein billett til Kina, eller at eit hol kunne opna seg i bakken «som jeg kunne synke ned i». I går på flyet las eg den beste flausa eg har sett på mange år. Eg las den i bladet til kusina mi, Julia. (Namnet på bladet altså, ikkje kusina mi.) Eigentleg skulle eg skrive den i autentisk jeg-form, men det gjer eg ikkje. Her er Julia si utvalde «Ukens verste»:

Ei jente (alder ukjent) var på IKEA med ei venninne. Etter kvart som dei var der vart ho so veldig tissetrengt, og gjekk for å leite etter ein do. Heldigvis fann ho ein, so ho satte seg og tissa. Då ho var ferdig oppdaga ho at det ikkje var dopapir der. Og akkurat då ho hadde oppdaga det, høyrde ho ein rå latter! Og det var sjølvsagt ein kjempesøt gut med mora hans som stod og peika og lo. OG DÅ OPPDAGA HO AT HO HADDE TISSA I EIN UTSTILLINGSDO! DØDSFLAUT! So måtte ho berre dra på seg buksa, og saman med venninna måtte ho fortelje dei som jobba der at ho hadde tissa i utstillingsdoet. Og SJØLVSAGT viste det seg at den søte guten var fetteren til ein i klassen hennar, og då fekk alle vite om det. So no erta alle ho.

Oioioi, så glad eg er for at det ikkje skjedde med meg.

2009-12-14T13:25:00.003+01:00

Kva ynskjer du deg til jul? Dei spør alltid, og eg veit aldri kva eg skal svara. Alt og ingenting. Reiseforsikring, vintersko, dongeribukse som ikkje blir slitt på innsida av låra? Søte serveringsbrett og ein fiskepenn frå ein dillebutikk som heiter TING?

I dag fekk eg vite om noko som eg VERKELEG ynskjer meg. Sveve-gensar! Wow altså. For ein referanse å ha på brystet, den beste eg kan tenka meg. Eg var på robotbutikken i dag, sidan eg er på juleferie på vestlandet. Der fann eg ei hårklemme med sløyfe og blom, presis ei slik ei som eg tenkte på i dag tidleg at eg burde hatt.

No har eg drukke litt mykje kaffi. Kanskje eg skal finna ut om denna kafeen tilbyr toalettfasilitetar.

2009-11-06T22:52:00.002+01:00

"Sandes Ulf rykkar opp, rykkar ned. Foballen e ikkje nådig." Medan me ventar på The Shining klokka 23.15 på den deilige kanalen FEM ser me på Gullballen 2009. Fotballgalla. Eg likar det betre enn eg trudde, og det minner meg på at eg faktisk likte kjempegodt å sjå OL-sendingane frå kulturhuset Banken på Lillehammer vinterstid i 1994. Med andre ord: eg likar idrett når det er glamour, men eg vil gjerne sleppa å sjå ein heil kamp.

Men tv-kvelden har romma meir! Med ein ganske god Masi Campofiorin som følge har me sett eit dødskjedeleg Beat for Beat, eit alltid like artig Nytt På Nytt med ein rasande festleg Per Egil Hegge, me har sett Eva Joly med bandasje midt i andletet, latt oss irritere/fascinere av Skavlan si simultanomsetjing og sett Bjarte Baasland fortelja si eiga historie. Og det siste var det tristaste og mest stusselege eg har opplevd på lenge.

No rykker Alexander D With spastisk på scena ved sida av ei nesten mystisk Lene Marlin. Eg heklar, men nøstet er snart tomt. Det er like greit at The Shining byrjer snart. Eg er klar for å skvetta av skumle tvillingjenter, og prøver å ikkje sjå for meg kva dei som les dette tenker når den fyrste oppdateringa mi på veldig lenge er eit referat av tv-kvelden på NRK.

2009-09-28T23:11:00.003+02:00

Hei Maria! Så vidunderleg at du er i Trondheim! Venninnedagar på rad er sjeldan kost, og desse har vore verkeleg fantastiske!

Og no kjem lenka eg lova deg, bloggen til Katie frå New York, ein blogg som gjer meg oppløfta og glad. Omlag som Upperdog på kinoen i kveld.

2009-09-13T20:16:00.000+02:00

Signe: den kaka der, altså. eg seier det berre. den kaka der. den skal eg gifte meg med.
meg: tenk om eg hadde hatt alle ingrediensane til den! fy søren. eg blir nesten litt kåt på den
Signe: eller berre ha ein skitten one nigh stand saman med.
meg: jaaaaa!

2009-09-04T20:38:00.004+02:00

Eg har drive og tenkt på ein tekst om ferien på Kypros, ein fin og interessant tekst om korleis ferie på Kypros kan vere både klassisk sydenferie og samtidig ein lærerik ferie i eit interessant land. Eit delt land. Med deilig, deilig mat med like delar tyrkiske, midt-austenske og greske element.

Og no, midt på fredagskvelden sit eg samankrølla i sofaen (sjølv om eg burde vore ein annan stad, mingla og sosialisert) med eit glas vin frå den flaska me vann på flyplassen i Larnaca - på lykkehjul, med kvitteringen frå taxfree som innsats. Det er ein heilt okei vin til å vere gratis. Det får vere nok sagt om den. Og so les eg oppskriftsbloggar, ser på fine bilete, les interessante, fine, underfundige eller masete tekstar på andre sine bloggar.

Via ei lenke frå Astrid (søte Astrid!) fann eg denne suppeoppskrifta her, 44-kløfters kvitlauksuppe, som fekk meg til å gle meg til hausten har fått enno meir tak enn den har no. Ring om du er sjuk, so skal eg koma med den på ein termos!

Nokre gongar har eg lyst å laga matblogg sjølv, ei lyst driven av like delar ynskje om å visa kor flink eg er til å laga mat og ynskje om å kanskje inspirera nokon til å laga deilige ting som er enklare enn mange trur. Eg blir i alle fall superinspirert av alt godt, epicureatricen, 101 cookbooks. Og so sjølvsagt kokebøkene mine, som eg les på senga. Nigella, Jamie, gode gamle Ingrid - og min nyaste helt: Tessa Kiros, som du kan lesa eit heilt okei intervju med her.

Det som kjenneteiknar dei kokebøkene og matbloggane eg likar best er at tekstane er meir enn berre oppramsing av ingrediensar og framgongsmåte. Det er fine foto, historier om fyrste gong ein smakte retten, grunnen til at ein likar den, tida på året den høver best eller andre personlege tankar rundt matlaging generelt og spesielt. Skriftleg fjernsynskjøken altså. Den superjoviale og entusiastiske Jamie og sensuelle, bedagelege Nigella er velkjende, men Tessa (ja, eg er på førenamn med bok-kokkane mine), som ikkje har vore på tv, kjenner eg som familiekjær, tradisjonsbevisst og med røter frå mange ulike land og kokekulturar.

Eg skal jo ikkje prøve å vere dei, eg er lysten på å prøve å skriva min eigen matskrivestil. Men har nokon lyst å lesa om og sjå bilete av dei Jamie-inspirerte blomkål- og brokkolifylte canneloniane i tomatsaus og ostesaus som me hadde til middag i dag? Den som les detta må gjerne svara. So skal eg tenka litt meir over det.

2009-08-23T14:21:00.003+02:00

Sidan sist har eg blitt sambuar. Det kjennes ikkje som eit stort skritt, me har jo budd i lag i kollektiv det siste halvåret, og i moderne, syndig tradisjon har me lenge budd meir i lag på to plassar enn eigentleg kvar for oss. Men no er alle kleda i ei leiligheit, og me veit alltid kor me skal sova: Hjå oss.

Og det er veldig fint. I føremiddag har me lese avis, drukke kaffi og høyrd på radio. So nøsta eg opp garnvasar til fine, små nøste medan han leita etter hyller på IKEA sine nettsider. No veit me litt meir kva moglegheiter som er der ute, og me nærmar oss ein heim for alle bøkene som no står i boksar og kassar bak skapet. Radiofront på p2 fortalde oss om svenske Hellsongs som covrar metalsongar, og då dei spelte "Run to the hills" byrja eg å grine litt. Det var berre for fint.

No lagar han omelett medan eg ryddar litt. Det er nesten kvalmt å blogga om, men det er jo slike dagar ein helst vil fortelja om: dagane med fin musikk, god te, aktivitetar ein vert glad og harmonisk av. Og alt i lag med han eg likar aller best å vera i lag med.

2009-08-04T22:49:00.003+02:00

8.2.1993 Mandag. Kjære dagbok.
I dag var eg på kino. Alene hjemme 2. Alene hjemme 1 og 2 er dei beste filmane eg har sett. Helsing Mari

9.2. Tirsdag. Kjære dagbok.
I dag var eg på bading heilt vanleg. Helsing Mari

11. 2. Torsdag. I dag låg eg i senga til klokka var 12. Så leverte eg nokre lappar for pappa. Så gjekk eg heim å leste. Eg skal på bading. Skriv meir seinare. Helsing Mari

Det er torsdag framleis eg har vært på bading. Eg har lært å slå salto når eg hoppar. helsing Mari.

14. 2 Mandag. Kjære dagbok.
I dag mista eg ei tann. Eller...Atle trakk den ut og der sto eg. Hæ, sa eg det gjorde ikkje vondt. Helsing Mari

4.8.2009 Tysdag. Kjære dagbok.
I dag har eg rydda ut av rommet mitt. Der var det masse rare greier frå mange år tilbake. Det er både kjekt og flaut og lesa gamle dagbøker, men det blir flauare og flauare etter som eg vert eldre. Lurer på kvifor eg sparar på slikt eigentleg.
Det vittigaste er at eg har gått tilbake med penn og retta komma- og skrivefeil.

2009-07-23T18:27:00.005+02:00

KOMLER

Potetene kan gjedna ve store. Da går greiare å skrella store enn dei små, da e bale. Ein skal mala potetena, og då e da greitt med kvern, for da e bale å raspa dei for hand. So blandar ein i helvta byggmmjøl (eller grynmjøl so da heitte før, da e vel da sama)og helvta kveitemjøl. Da kjem an på potetena. Hvis potetena e turre trengs da ikkje so mykje mjøl. Hvis dei e heilt nye kan da bli veldig mykje veska, og då vert dei lause. Då kanskje da e rao å ta vekk noko av safta frå dei, so du slepp å ha so mykj mjøl at dei blir harde med ein gong. Litevetta havregryn kan ein ha i, småe, dei tek i seg litt av safta. Og so e da nett so litt godt med ein bit kålrabi, malt den og. Ein kan og ha i litevetta salt.

Svineknoken kokar ein fyst, da treng lengre tid. Før, når ein hadde slakta sauena, var da ryggstykket so vart røykt og salta og kokt, og då hadde ein komler dagen etter og kokte dei i krafto etter fårekjøtet. Men no e da lika greit med svineknoke. Hvis han er lite salt kan ein ha litt salt i kokevatnet til komlene. Når knoken er ferdig og komlene skal kokast kan ein hella av noko av krafta etter knoken i ein større kjele, og heller halda knoken varm i kjelen der han var. Noko av krafta kan ein også koka kålrabi i. Komlene kan og koka i krafta frå pinnakjøt. Komlene bør ikkje fosskoka,for då e da so snart te å stivna litevetta og då kokar da vekk. Dei skal meir so trekka i ein halvtime. Hvis ein ikkje veit om komlena e faste nok kan ein fyst prøva med ei lito ei i vatnet, då ser ein om da heng saman.

Da e lurt å laga so ein har te to måltid. So treng ein ikkje eta da nesta dagen, men dagen itte. Då kan ein steika på panna i lag med flesk, og ha sirup på.

Sa Besto mi te meg. Eg spurde og grov, og prøvde å notera for meg sjølv so eg skulle hugsa alt. Biletet er eit illustrasjonsfoto frå guugle, men da ser ut om lag so da ska, komplett med surmjølk i glaset og flesk med feitt på sio. Da einaste e kålrabistappa, da bryr me oss ikkje med hjå oss.

2009-07-22T23:44:00.003+02:00

Det sipar ute! Då kan eg med godt samvet sitja inne og lesa fleire flotte romanar for unge gjenter. Gårsdagens er ganske nøyaktig 10 år yngre enn Liv i dur og moll, for den fekk den same Kari joli 1934. Det er verdt å merka seg at handskrifta på tittelsida er nesten lik. Skreiv altso Kari likt då ho var 10 som då ho var 20? Ah, skjønnskrifta! Kvifor forsvann du frå grunnskulen? Men tilbake til boka - denne er omsett frå svensk, er skriven av Greta Carlson og heiter Piken som skrev til kongen. Som den førre handlar den om kor langt ein kan koma i livet sjølv om ein er foreldrelaus, berre ein er snill og klok (og pen - men då må ein vera det naturleg og ikkje vera klar over det og i alle fall ikkje bruka det medvite på nokon måte). Litt rampete kan ein vera, men det må vera pga livsglede og livleg fantasi, ikkje slemt. Eg går inn på side 84, og finn (som førre gong) noko artig og heller eksotisk for oss i vår tid. Denne unge foreldrelause heiter Borg (eigentleg Ingeborg).

"Hver uke kjøpte Irma Filmjournalen og Elisabeth skulket historien for å skulke siste filmnytt., og hun og Borg kom styrtende bort til Irma. Det gjaldt å få lest bladet før Irma klippet det istykker. Irma hadde alt tre skrivebøker med innklistrede Garbobilleder, og de andre stjernene var efter rang og verdighet enten innklistret de også, eller festet på veggen med tegnestifter.

De leste med andakt det som stod i rubrikken "Kan jeg filme?". De som vilde ha sitt ytre vurdert av sakkyndige, skulde sende inn tre uretusjerte fotografier, ett en face, ett profil og ett helfigur!

Den våren var det anledning til å ta småfotografier i dusinvis i landsbyen, små lynfotografier som ikke kostet mer for et halvt dusin enn et nummer av Filmjournalen. Venindene fattet en stor bestlunting. De ville fotografere sig og sende billedene sine til bladet.

De vilde vite om de hadde chancer som filmstjerner."

2009-07-20T23:34:00.003+02:00

Liv i dur og moll heiter boka eg fann i hylla hjå Besto i dag. Ho er skriven av Arna Audhild Våge og utgjeven i 1943 på Fonna Forlag. På tittelsida, i handskrift: Til lukka med 20 års-dagen, Kari! Frå Ruth og Ingebjørg

Liv er ung og ven og ber på ein tung løyndom som ho prøver å ikkje tenka på medan ho tek pianotimar hjå ein slesking og venter på å debutera på konsertscena. Og so møter ho Tore. Tore! Det er so vakkert og friskt og positivt. Og det kunne dei vel trenga i 1943. Eg siterer:

"Dei lauvrike trekronene tøygde dei sumarfriske greinene sine over vegen til kvarandre og møttest som i kjærleik og skjønsemd og helsa god sumar og velkomen att i all den grøne lauvstasen. Det var som kvart lauvblekkja tøygde seg ut og opp og sa: Sjå på kmeg! Sjå kor livsårane er vent avteikna i meg. Sjå kor eg skjelv i sæl vårkjensle! Er eg ikkje ven? Er eg ikkje eit av undera i Guds skaparverk?

Men under trekronene reika ungdomen. Unggjentor i blomstrute, frisklete kjolar smaug seg kjælne opp med sidone av breiherda unggutar i ljos gabardin og knivkvass press i buksebeina."

Finn fram den frisklete kjolen! Kven vil vera med å reika til helga?

2009-06-01T15:25:00.005+02:00

Fine minner! Fylt fisk og klippfiskbollar frå påska. Overeksponerte bestevenninner på hyttetur. Clapping music av Steve Reich framførd av Tor Haugerud og Kyrre Laastad i hagen til Jani.

2009-06-01T13:09:00.003+02:00

Eg kjøpte superdeilig shampo i fast form og balsam i flytande form og fekk med ein prøve av ei dusjsåpa i fast form som får huda mi til å lukta deilig rose etter eg har vaska meg. Eigentleg likar eg ikkje å dusja, likar ikkje tanken på å vera våt og måtta tørka meg eller tanken på å skylla og skylla og skylla alt det der håret som aldri bir tomt for skum. Men ikkje no lenger. Eg driv gladeleg med reklame: LUSH. Dei har tilogmed ein etisk og økologisk filosofi, og då kan ein leva med at produktnamna er litt teite.

2009-05-27T19:10:00.004+02:00

Den fyrste hausten eg budde i Trondheim og hadde eksamen ringte eg heim og var litt uroleg. Då kunne han far koma med nokre trøystande ord som eg gøymde i hjarta og sidan tek fram kvar gong eg har bruk for litt trøyst:

Gaor da, so gaor da. Og gaor da `kje, so gaor da og.

Det er kvelden før siste skriftlege eksamen i denne omgong. Ein praktisk eksamen, til saman 5 mappebidrag fordelt på 3 fag og 3 skriftlege eksamenar vil då vere overstått klokka 13. Eg kjem til å trenga ein klem!

I tillegg til dei gode orda frå far har eg også detta til trøyst: Nye knoppar på gardeniaen. Biletet er av førre knopp. Den sprang ut og blomstra av, men no kjem det nye. Og dagens røvarkjøp: 4 Indiana Jones-filmar + ein krystall hovudskalle for tilsaman 178 kroner.

PS. Eg skal snart legga ut biletet og.

2009-05-15T12:32:00.003+02:00

Ut i min hage veks ingen blå bær, men eit plommetre som blømer. Åh, det blømer og blømer som om det trudde det var med på sjølvaste Hardangerbløminga. Inne har Gardenia i vinduskarmen ein knopp på bristepunktet. Kom hjärtats frøjd!

Me et frukost ute i sola,drikk kaffi og høyrer på Stian Carstensen sin fabelaktige nasjonalsong. So går me inn og set oss med eksamensarbeidet att.

2009-05-13T16:38:00.004+02:00

Laleh og Raymond & Maria er blant dei som hjelper meg gjennom våren, den delen av våren eg treng hjelp til: skulevåren 2009. Vener og bekje nde på rad og rekke står med nytrykte masteroppgåver i hendene og superstive skuldre, sjølv har eg berre dei stive skuldrene. Der får eg for å byrje på ny med blanke ark.

Eg angrar ikkje, berre på alt eg ikkje las før og at eg ikkje allereie har skrive ferdig. Og so vaskar eg senebetennelsen i varmt vatn, og prøver å trykka "lagre" med jamne mellomrom.

2009-04-13T13:53:00.003+02:00

Etter påskeferien, når me kom heim til eit kaldt, roleg og litt skittent kollektiv føltes det godt å gå i gong med vårreingjering. Kjærasten tok kjøleskapet, eg tok badet. Der hadde nokon kjøpt inn vaskeserviettar til badet. Ein type til vindauge og glasflater, ein type til bad og kjøken. Den siste med sitronduft. Begge eingongs.

Det er deilig å ha vaska, og so utruleg lettvint å ikkje ha skitne klutar å måtta forhalde seg til etterpå. Men det er også flaut. Det er noko eg helst ikkje vil tenke på. Eit berg av søppel. Eit stort sett kvitt, men også grå og svartflekkete berg av eingongs vaskeklutar, med sitronduft, til bad. Det er veldig flaut. Det er eit komplisert reknestykkke å finna ut av om eg burde vere so flau som eg blir: for vil vaskemiddelet, varmvatnet og straumen som går med på å vaska fleirgongsklutane i lengda utgjere tap eller vinning for planeten og økosystemet i forhald til å bruka 2-5 eingongsklutar som går rett i bosset?

Eg vil gjerne gjere det eg kan, eg også, akkurat som Ingvill. Og hvis det kan hjelpa at eg bruker minst mogleg eingongs, so kan eg leva med det. Uansett kor lettvint det var i dag.

2009-04-06T17:27:00.003+02:00

Klippfisken låg litt lenge i vatn, so dei ferdige klippfiskbollane vart nesten litt tamme i smaken. Litt meir krydder skal eg og ha med neste gong.

Når blir neste gong? Det blir kanskje i sommar? Då skal kjærast og eg låna leiligheit av tanto til pappa i Bergen. Ein lys og liten gammal dame-leiligheit med nips og balkong - i 9. etasje på sosialdemokratiske Landås. Dit, til balkongen, skal me invitera gode vener på klippfiskbollar ein laurdag ettermiddag. Tapas og øl - ei drykk som mest truleg aldri nokon har nytt på den balkongen før.

Her er det ikkje balkong, men terrasse. Det er berre kjærast og meg som er her, i heile det store huset til svigermor. Oss to - ein peis, eit par øl og ein haug med klippfiskbollar.

God påske!

2009-03-23T16:09:00.001+01:00

I hate to write, but I love to have written. (Dorothy Parker)

2009-03-07T11:37:00.004+01:00

Dette lyt du bera

Dette lyt du bera;
at du ikkje strakk til,
at du var venglande fjør,
ikkje oddtung pil
i den sterke vinden.

Du kleiv ikkje bergi,
rodde ikkje vatnet,
fullførte ikkje bachelorgraden,
Skreiv ikkje ROMANEN,
som du, så lenge, hadde tenkt på.

Um du var snøa med snø,
driven med dogg,
slegen med regn,
kunne du blitt inne.
Renberg diskuterte
bøker som sterkt,
utforska sin eigen ståstad;
du sat og strikka
superenkle panneband.

Ein gong fær du,
ender og gong,
kliva bergi,
ro vatnet,
skriva boka,
fullføra graden.
Då får du sjå om ditt liv
vert fullbyrda.

2009-02-13T18:18:00.003+01:00

På kjøkenet tenker eg på kor deilig det er når det er ryddig.
Eg drikk eit glas vatn som eg deler med potteplantene, dei treng det meir enn meg.

På badet tenker eg at eg burde vaska golvet, særleg når eg ser fotspora frå sko som har stått til tørk.

På rommet er det for kaldt eller for varmt. Det er ingen planter på rommet, berre pensum eg ikkje har lese og klede eg ikkje har vaska.

...and other forms of boredom, advertized as poetry.

2009-02-10T14:50:00.004+01:00

Flyt: sonen mellom meistring og utfordring. Eg er i den sonen no, so eg klarar å konsentrera meg. "Jasså", tenker du kanskje sarkastisk, "er du så motivert at du skriv på bloggen du då?" Og ser sjølvsagt det poenget, men det er lov å ta pause i blant. Og no er det sol og vinterlys inn glaset og eg høyrer på svensk og super musikk og eg blir så veldig glad at eg måtte ta litt pause for å sei: Hurra for sola, for Laleh og for Raymond & Maria. Hurra for å endeleg få litt driv inn i denne møkkaoppgåva, hurra for FN sin barnekonvensjon, for ein pose rødbeter som skal bli suppa for 3 dagar og for at det er lysare kvar dag.

2009-02-10T00:24:00.002+01:00

There...is......another............sky...walker..

2009-02-06T15:41:00.002+01:00

ISFiT skal låna kjærasten i 13 dagar. No sit han i buss på veg til Oslo, og derfrå skal han rett til Røros. Han er blant dei norske studentane som skal vise ei gruppe studentar frå ulike konfliktområde vegen til fred og vennskap gjennom dialog.

I går hadde me kjærastemiddag, og eg skulle eigentleg ha med bilete av kor fint ein kan dandere takawaysushi på eigne fat. Men eg trur bileta er på fotoapparatet som no er på veg til Oslo, so det får heller bli med berre tekst. Men de kan sjå det for dykk! Og so kan de vidare sjå for dykk at alle lampene er av og at bordet er opplyst av ni stearinlys. På den måten slepp ein nemleg å rydda so mykje rundt, og det er kjekt.

2009-01-26T22:48:00.001+01:00

Snop og tomb raider: har eg fyrst begynt er det ingen veg tilbake. Once you pop, you cant stop.

PS! I dag var eg på ISFiT sitt programslepp. Du hildrande meg! Gled dykk til å sjekke her: www.isfit.org i morgon!

2009-01-14T22:24:00.002+01:00

"I kveld legg me oss tidleg" sa me til kvarandre. "Klokka ti. Det er ein god ide." Og det var ein veldig god ide, men fem på ti ringte telefonen min.

Og det var Den Gode Tonen frå 2005 som ringte og sa ho var i Trondheim, og då vart det inga tidleg legging på meg. Nei, i staden vart det eit par øl på eit par stader, mimring og moro. Og eg fekk tilogmed ølet spandert på meg - det er slik det går med kjekke jenter når gamle vener får jobb i Schibsted! Sjølv når det er finanskrise!

Det var skikkeleg verdt det, og eg var vaken og klar for dansing når eg skulle i dag og. Gode Toner og andre gamle vener må gjerne koma og ringa kor tid som helst. Sova kan ein gjera ein annan kveld.

2009-01-13T21:23:00.002+01:00

Kjærast og eg hadde kjøpt epler begge to i dag. Han hadde kjøpt fine og store epler. Eg hadde kjøpt små, heilt ok epler i ein stor pose.

Etter ein betre kvardagsmiddag* låg eg på sofaen og las pensumbok. Ikkje den eg burde lese, den til innleveringa på fredag, men ei anna som er meir kjekk. Og likevel - eg fekk ikkje tankane frå epla på kjøkenbenken. Eple, eple, eple, eple.

So no har me hatt eplekaka med vaniljeis til kvelds. Oppskrifta heitte "epleruter" og er å finna i Ingrid Espelid Hovig si store, raudruta.

Og det var deilig!

*God og sunn kvardagsmiddag er ikkje meir av ein vane enn at eg framleis blir stolt av oss når me gjer det.

2009-01-12T16:32:00.001+01:00

Eg treng at dette biletet har ei nettadresse. Det er berre derfor.

2009-01-07T20:45:00.001+01:00

Det eine spontane innfallet dreg med seg det neste, det heile ballar på seg og brått har ein vaska både det eine og andre golvet, vatna blomar og tørka støv.

Då kan ein trygt setja seg ytst på stolsetet og spela playstation, vel vitande om at både trivsel & hygiene har fåt betre vilkår, det skulle ikkje forundra meg om eit par kaloriar er brent vekk og mest sannsynleg får eg litt meir glansfullt hår også.

2009-01-07T08:28:00.002+01:00

"World of oål...oår...warcraft" vart litt i vanskelegaste laget for Ugo Fermariello på morgonkvisten, og eg må trekka på smilebandet over frukosten. Sjølv har eg ikkje sagt noko særleg enno i dag, men eg sang litt i dusjen i stad. Eg testar stemma med å prøva å sei dei sjølv. "wol of....oål of..." Eg er glad eg slepp å sei det på radioen.

Det er deilig med tid til å eta og tid til å dusja før skulen - fyrste skuledagen i år. ÅH - la det blir regelen snarare enn unntaket denne våren!

2009-01-05T18:07:00.004+01:00

Heilt vanleg måndags-fred kan senka seg over husværet i Bakkegata. Me har hatt fiskegrateng til middag, og no et me yndlingssjokoladen til kjærast medan me ser yndlingsprogrammet hans på fjernsynet. Det er Dagsnytt 18. Kvar gong me ser Dagsnytt 18 på fjernsynet skjer det same klokka 18.40: fyrst forsvinn lyden, og so forsvinn biletet. Det er noko deilig nostalgisk å sjå radio på TV, sjølv om det eigentleg ikkje har noko med nostalgi å gjere i det heile tatt, og det at det forsvinn er deilig gamaldags det og.

Det har vore ein heidundrande dag. Eg har skrive so tårene renn på praksisrapporten min, og fekk endeleg levert. Det er ikkje so bra som det kunne ha vore, men det kunne ha vore verre og. Rotete vedlegg og noko tynt på referansar til faglitteraturen får vere prisen eg betaler for at eg valde familiebesøk og andredags-dans foran skriving i jula! Passe tynnslitt i nervene frå før - so det var dumt å høyra på Her og nå. Forferdelege rapportar frå Gaza fekk meg til å ligga samnkrølla og grinande i sofaen rett før eg måtte ut å levera rapporten, so då måtte eg sjå litt på Mamma Mia i sing-along-versjon for å koma meg. Hadde det berre verkeleg vore so enkelt....

(Yndlingssjokoladen til kjærast var ein takk frå meg. Han vekte meg klokka kvart på sju i dag so eg kunne stå opp og skriva og han formaterte heile dokumentet slik at det fekk sidetal og like overskrifter og anna snacks. Kva skulle eg gjort utan han?)

2008-12-25T13:41:00.002+01:00

På føtene har eg åttebladsrosemønstra labbar frå besto. Heile tre par labbar låg under treet, frå tre som vil at eg skal vera glad og varm på føtene.

2008-12-12T13:23:00.002+01:00

Eg synest å hugsa at det å skifta sikringar var ei slik oppgåve som forsvarslause kvinnemennesker trengte menn til i gamle dagar. No har eg nett skifta ein sikring (og fekk litt lærdom på kjøpet: ein oljeomn + ein vifteomn + ein vannkokar = ikkje sant), og det trur eg ikkje at eg har gjort før.

Eg kan forstå at det ikkje er så lett å skifta dekk på bilen dersom ein skal gjera det fyrste gong og er aleine. Men hvis nokon viser fyrst er det ganske enkelt. Men å skifta sikring! Det var jo kjempelett! Lettare enn å lasta ned dataspel frå bestoldgames.net!

Var kvinnemenneska førtildags så ubrukelege? Var sikringane vanskelegare før? Eller er det berre ei dårleg myte?

2008-12-06T23:40:00.002+01:00

Hvis eg skulle senda julakort til nokon eg ikkje kjenner i år, so måtte det vera til Gry Falch-Olsen, den flottaste dama NRK nokon gong kunne sendt til Indonesia. Fy søren, ho likar eg godt. Og so minnar ho meg litt om mamma.

2008-12-03T17:42:00.002+01:00

På akkurat same tid som dette, berre i går skreiv eg detta før eg gløymde å posta:

Me kosar oss med tøyse-engelsk frå 1996 medan eg ventar på Blåfjell og bagel-deigen hevar. Me satsar hardt på KOS og HYGGE i Det Bakkegatiske Kollektiv. Me har felles pakkekalender, me har stjerna og me set noregsrekordar i stearinlystenning.

Førjulskosen so langt har inneheldt:
2 julekonsertar
Love Actually
Pepperkakehusbygging
Eventyr i New York - to gongar på same kveld
and a partridge in a pear tree.

2008-11-28T17:37:00.004+01:00

FØR OG NO.

FØR var eg forelska i Tony i East 17. NO er han ikkje so kjekk lenger.
FØR var det familiekveld med pizza og NRK kvar fredags kveld. NO er det ikkje so ofte, men det er slik i kollektivet i dag. Heimelaga pizza, me ser Beat for Beat og Nytt på Nytt og gler oss til Hunter.
FØR i dag leverte eg 2 oppgåver som eg hadde alt for dårleg tid til. Etterpå såg eg på gamle, gode videoar på youtube: East 17 og Take That.

NO tenkjer eg: FOR EIN FIN FREDAG.

2008-11-27T00:02:00.002+01:00

2008-11-23T12:26:00.002+01:00

Ein gong budde eg i eit kollektiv på eit loft. Me hadde berre takvindauge, golvet var skeivt og sjølv om vindauga var att kom det bjørkerusk inn og la seg på senga om dagen. Der budde eg i lag med ein som er nesten to meter lang, det meste av han er armar, bein og ein latter som avslører han på ei mils omkrins. Sjølv i storsalen visste du at han var der om han lo.

Kvar laurdag og sundags føremiddag om vinteren låg han i sofaen med dei store dyne-tøflane (som stinka tåfis) og kosebukse og såg på vintersport. Han la seg oppå meg i sofaen slik at meg måtte klipa han til han gav seg. Me kledde oss ut og spelte luft-synth til Meat Loaf sitt album "Bat out of Hell".

No er han i Danmark. Eg saknar han veldig.

Ein annan er tynn som ein strek og stram som ein militær i haldning og kropp. Han har alltid matchande sko og belte, og han et rå, skrelte poteter som epler. Han pleide alltid å vere blakk fordi han brukte pengane sine på sko og kule klede i staden for f.eks mat, og foreldrene hans betalte mobilrekninga, sjølv om han syntes det er litt flaut.

Han har ein eigen dans der ein roper namnet på mooven samtidig som ein gjer det, veldig pedagogisk. Då han var eit år i militæret, noko alle var sjokka over at han gjorde, budde han på rommet mitt og spreidde rotet sitt utover når han var på besøk. Og det var så ofte han kunne.

No er han i Ålesund. Eg saknar han like mykje.

Då eg blei kjend med desse to, og me budde på loftet i Maristuvegen hadde eg korte dongeriskjørt, mørk augeskugge og rockestil. Eg studerte tysk og lot meg forføra av Samfundet, og desse to var med. 3-4 år budde me i lag, på to forskjellige stader.

I nokre av dei mest skjelsetjande åra i mitt liv.

2008-11-20T19:11:00.004+01:00

Herlig med nytt bilete.

PS. Lurer du på kva eg gjorde på tysdag? Svaret får du her.

PSPS. Ganglionen er vekke!

2008-11-20T18:31:00.002+01:00

Det er snøstorm og ekstremværmvarsel ute, og eg gjer det einaste som kjennes rett. Jovisst kunne det vore deilig med ein tur ute i ruskaveret! Men ikkje no. Eg og kjærast lagar biff til middag og kakao til dessert og ser på film. Miss Marple! Og a Knights tale.

Og so har eg kjøpt noko nytt: rosesyltetøy. Det er VELDIG RART. Det lukter akkurat som rosesåpe, rosekrem eller roseshampo. Og det smakar sånn også! Eg har ein ide om at det kan bli bra saman med nøtter/mandlar og kanskje ein pudding, men det har eg ikkje prøvd enno. Førebels er det einaste fornuftige bruksområdet eg har funne å blanda med yoghurt naturell. Det var ganske godt.

No var det forresten på tide å skifta ut sommarbiletet.

2008-11-14T21:38:00.001+01:00

Heime aleine, med dixie chicks, te og data. Eg lurer på om det blir godt dersom eg tek litt av raudvinen i stova og heller rett i ein kopp med firstpricegløgg?

2008-11-03T13:26:00.002+01:00

La meg slå eit slag for fennikelen. Han er veldig fin!

Fennikel kom til meg med full styrke i sommar ein gong. Vidunderleg til grilling med parmesan, ein hit i kvit fiskesuppe. Rik på A og C-vitamin, og visstnok bra for fordøyinga. Og ganske vakker må eg sei, med fast og fin kropp og krusete hår.

No drikk eg ein kopp fennikel-te. Det er også deilig, i all sin søte anisaktigheit. Men eg vil ikkje anbefala å drikka fennikkel-te rett etter ein fenikkel-middad, den slags aktivitetar treng litt tid i mellom. Elles kjennes det som å drikka middag. Og ingen vil vel ha fiskesaft.

Hurra for fennikelen!

2008-10-30T21:23:00.004+01:00

Ute er det kaldt, inne er det fint. Her er det mandariner og raudvinsdunk og bra folk og tomatsuppe til alle. Etterpå er det sjokoladeis og film. Eg skulle ha endra biletet på toppen av denna bloggen no, for det er lenge sidan grilling på verandaen. Det kjem kanskje snart.

Men eg tek lite bilete, eg har rota vekk ladaren til kameraet mitt, og dessutan er eg i praksis om dagen. Fyrste av tre veker er ferdig i morgon, og eg trivst godt. Førskulelærar kan godt vere ei blivande framtid!

2008-10-23T20:17:00.002+02:00

Av alle distraksjonane eg har tatt i mot med opne armar i dag medan eg eigentleg skal jobba med innlevering i pedagogikk vil eg gjerne få presentera eit knippe av dei finaste og beste:

Heimesida til ein japansk kunstnar med nokre fantastiske greier under "selected work".

Dette diktet av kristine næss:

Ingen døde, ingen forlot meg, jeg bare var, og det var ikke nok. Og nå endrer alt seg, før jeg får gjort noe med det. Over hele verden er været uforutsigbart, folk blir urolige, uberegnelige, ja, jeg kan ikke regne med noe som helst, fra noen av dem som kunne ha passet for meg.

og eit intervju med Anne Marit Jacobsen på NRK der ho sit overvelda etter å ha sett eit klipp av seg sjølv framføre "Sjørøvar Jenny" i 1978 - noko ho ikkje kunne hugse å ha gjort ein gong.

2008-10-19T20:52:00.002+02:00

Me leita i fortida og fann ei kjelde til latterkrampe: Alle barna-vitsar.
Like bra som i 1992.

Men prøv å finna nokon gode på Hedvig, Kjetil eller Ingrid!

2008-10-06T10:55:00.001+02:00

Sjå kva eg har fått i handa! Ganglion! (Ikkje sjå om du tykkjer kropp er ekkelt.)Den ser slik ut.

2008-10-04T22:37:00.003+02:00

I dag har eg lært noko viktig. Noko som fekk meg til å føla meg vaksen, praktisk og ansvarleg. I dag har eg skifta dekk på bilen.

I morgon står eg foran ei ny utfordring. Då skal pappa og eg køyra frå Eikelandsosen til Melhus. Det er langt, og sidan eg vanlegvis køyrer 10-20 km under fartsgrensa kan det ta skikkeleg lang tid, so det er flaks at pappa er med.

Bilen skal vere lasta med frosen fisk og saft. Og syltetøy. Og ein boks med kaffikoppar eg fekk til jul for 3 år sidan og to keramikk-krus eg fekk til konfirmasjonen. (faktisk!) Og nokre klede, og eit syprosjekt og eit vaffeljern. Og nokre flasker sider.

Eg gler meg.

2008-09-10T12:34:00.002+02:00

Eg blir forbanna når nrk radio sporar ein diskusjon så grundig av som i dag. Ein i utgongspunktet viktig debatt om etikk, moral og dialog blir til ordkløyveri og forsøk på å få statsministeren til å trakka over streken og dra samanlikninga mellom noverande norsk parti og nyare historisk fascisme for langt slik at dei verkeleg får feitt kjøt på desse idiotiske beina sine.

2008-09-07T05:35:00.001+02:00

I går skreiv eg eit brev. I dag har eg gått og venta på svar, sjølv om brevet ligg på kjøkenbordet. Eg har ikkje skrive adresse på det ein gong, og likevel ventar eg på svar allereie. Det er internett sin feil, tenkjer eg.

2008-09-06T01:54:00.002+02:00

Nokre gongar skjer det so mykje at det ikkje blir blogging av det. Det blir stort sett blogging når det ikkje skjer noko særskild. Og det gjer det ikkje no.

Det var kult å vere nattevakt når TV2 synte Twin Peaks, men no er det ingenting på TV som er spanande. Svolten er eg og.

2008-08-05T11:06:00.002+02:00

Intervju med Magnus i Trønderbladet på laurdag! Bra at pressedekninga har byrja ta seg opp.
I morgon blir det sak i Gaula og, med telefonintervju av Ragnar Hovland og fine ord om festivalen.

Kanskje tenkjer du med deg sjølv: "Kva er det ho masar om no igjen, det er jo så mange festivalar!" Og i so fall har du heilt rett. Men eg vil likevel, upartisk men sannferdig, sei at Fjøsfestivalen har noko ved seg. For det fyrste fordi det er i eit fjøs, unikt nok. Og dimed er atmosfæra fabelaktig i seg sjølv. Men for det andre og viktigaste: Fordi programmet er breidt men bra, med band som truleg aldri før har og aldri seinare vil stå på same scene att. Og med eit publikum som er ope for det meste. Berre SJEKK DET PROGRAMMET.
Og kom.

2008-07-31T15:50:00.002+02:00

Eg merker at det er umogleg å fanga eit linfrø mellom fortennene og knusa det der. Det er frustrerande. Eg prøver, men ender med å bita meg sjølv i tungespissen, og det er jo fullstendig unødvendig.

Brødet smakar fantastisk. Det er firkornbrød som kjærasten har baka. Han er fantastisk han og! No ligg han på divanen og søv.

Det har vore ein ganske lang dag allereie, og me har fått gjort mykje alle som ein. No er det snart klart for FJØSFESTIVAL! Det blir supert. Alle er invitert!

2008-07-25T10:11:00.003+02:00

Sola skin og eg er so glad
Det er fordi eg har bursdag i dag
Sola skin og eg er så glad
Den er fiiiin!

Fritt etter Jokke.

PS. Feiringa er slik: Middag og kake på Melhus, sidan LSL på Edgar. Kom, kom.

2008-07-23T22:29:00.003+02:00

Og so ynskjer eg meg "Kjære Husmor", husmorsfilmane frå 1955 - 1972. Platekompaniet har den!

Men eg ynskjer meg ikkje Venus Flugefangar (sjå illustrasjonsfoto), for det har eg kjøpt i dag. No står den i kjøkenglaset og glefsar mot flugekryp som vågar seg inn.

2008-07-21T16:50:00.002+02:00

Tomat- og paprika-plantene blømer. Paprika er faktisk riktig så vakker! Tomat er spinkel og høg, og har blitt noko gulaktig på dei nedste blada. Eg vonar likevel på god frukt. Og so veit eg mykje om planter til neste års avling! Bra start, bra start.
(Den eine står det Aggi på forresten)

Og so har eg kome inn på skule. Førskulelærarutdanniing. So no vert det utdanning på meg og.

Og so har eg snart bursdag. Og dette ynskjer eg meg:

- Den nye utgåva av Sveve over vatna.
- "Vi gifter oss" på dvd eller vhs
- Ei datamaskin eg kan ha. Kan godt vere brukt.
- Billettar til den nye batman-filmen
- Besøk